بودن یا هستی یا جوهره ی وجود

چنگال محیط

مهرداد — Tue, 12 Apr 2011 23:17:23 GMT

روبه‌رویش که نشستم بی‌اختیار چشمانم در نگاهش بود، تصویری هدیه‌ام کرد ...

تصویری از دیروزها،‌ می گفت عکس ناقه‌یِ صالح است. شتری دیده می‌شد از جنس کویر که اما از قلبی سخت تر از کوه متولد می‌شد. چه پرشگفتی منظره‌ای! اما عکس را که از افق دیده‌هایم گرفتم، اعجازی دردآور چون ابرهایِ وحشت‌زده، آسمانم را پر از بارش تاری‌ها کرد.

با غرّشی خراش دهنده، هیکلی از سختیِ سنگ‌هایِ کوه پدیدار شد که گویی زاده‌ای از دوزخ است برای اردی‌جهنم نمودنِ سیمایِ بهشتیِ قلبِ بهار.

در آن لحظه، همه‌ی حس‌هایم شبیه دلتنگی‌ها شدند،‌ دلتنگی برای دمی سایه‌گستریِ نرمی‌هایِ بی پایانِ کویر در میانه‌ی این سختیِ پرتنش.

سختیِ هیکلی که پایه‌های هستی آن –که بلکه نیستی آن- تکه‌هایی است دور افتاده از مکان‌هایی بی مفهوم و حجاب‌هایی که پوشش شده بر تاری پیکره‌شان برای محو ماندنِ ویرانگری‌ها.

مکان‌هایی که صدای دستشان هم به جای مهر، آلوده به کوبندگیِ پوتین‌گونه است و پوشش‌هایی بر حس و عطوفت تا در ادایی از عفت در میانه‌یِ انبوه گل‌ها با چشم‌هایِ خاموش شده در غبارهایِ سرطانیِ نادانی، خار صفت باشند و پر از تیغ‌هایِ برّان.

چقدر مجال برای رویارویی‌ها بسته است اما کویر، مسیری تنگ نیست که تزاحم و تعارض در آن به قتل‌گاهِ بی‌درک و چالشِ بی‌احساس تبدیل شود.

کاش آدمیان، خدایانِ خود را به دور دست‌های وجود خود نمی‌بردند تا معجزه‌ها هم به تیرگی‌ها نمی‌رسید.

همچنین می توانید در باکس زیر دیدگاه های ارائه شده را ببینید و دیدگاه خود را نیز درج نمایید.

وارونگی

مهرداد — Fri, 28 Jan 2011 19:30:29 GMT

چرا انسان‌ها با دیدن شاخه‌های خشکیده‌ی آن درخت خرمالو به یاد خاموشی گوشه‌ی این اتاق می افتند؟

اما من هر زمان به گوشه‌ی این اتاق خزیده‌ام، اصلا به خرمالوهای در حال پخته‌شدن و رسیدن فکر نکرده‌ام.

کاش دست‌های توانای فاصله‌ها بی‌رمق می‌شد از به بار آوردن این همه وارونگی، یعنی خرمالو هم طعم بوییدن‌های مرا وارونه حس می‌کند؟ چرا من خرمالو را به جای خوردن، می بویم؟؟؟

شاید با مهمان شدن عصاره‌ی ناب بویش، شهد‌ِ شیرین‌ترین خرماهای‌ِ محبت و همینطور لطافت‌ِ بی‌نظیرترین آلوهایِ شوق به عرصه‌ی هستی‌ام سرازیر می‌شود.

کاش فاصله‌ی دبشی‌اش با کام، وارونگی فضای پر بارانِ اتاقم را تمنای قلبش نکند. شاید برای همین است که از آن شاخه‌های خشکیده حسِ ترس به زمین می افتد.

چه سخت است تاوان درکی دگرگونه را پس دادن...

کاش نبود فاصله‌ی دورِ آن شاخه‌ها از بارشِ بی حوصله‌ی باران در اتاق، تا می فهمید معنا و مفهومی از طعم آرامبخشی‌‌‌ِ یک بو را.

آنوقت شاید دیگر آن همه سرهای سرخ و خاموش را بر بلندای خشکیده‌ی خود به اتهام بالا نمی برد.

همچنین می توانید در باکس زیر دیدگاه های ارائه شده را ببینید و دیدگاه خود را نیز درج نمایید.

حضور

مهرداد — Sat, 27 Nov 2010 20:04:34 GMT

امشب در هجوم التهابم، هجومی به سادگی دلم، هجومی یاد آور نقش های فراموش شده، هجومی ...

هجومی که همه ی دلم را به مهمانی غم برده است.

غم آشکاری در هر گوشه ی دلم پنهان بود و چشم های خیره ی او لای انگشتانم یا میانه ی صدای بریده ام یا در سکوت واژه هایم جست و جوگر است.

کاش می دانست چیزی که دنبالش می گردد مدفون در من است.

کاش می دانست من سال هاست مرده ام، آخر دوستی من با مرگ کهنگی پر عیاری دارد.

اما او ندانست من در خودم دفنم و کالبد ویرانه ام جز نمادی برای یاد آوری نبودنش نیست ...

همچنین می توانید در باکس زیر دیدگاه های ارائه شده را ببینید و دیدگاه خود را نیز درج نمایید.

دریای در گذر

مهرداد — Sat, 30 Oct 2010 01:28:30 GMT

وقتی گوشه ی نگاهم به سمت محویِ دوری از سیمایش می گریخت، حس می کردم ولوله ای در او جاریست که چینشی خاص در چهره اش نقش داده بود.

مدام در ذهنم سیلابی عبور می کند، سیلابی که لابه لای خروش عبورش به دنبال ناپیدایی ها می گردم.

نمی دانم چرا صدای در گیری موج های آب با سختیِ سنگ ها این را می خواهد که در پی آن ولوله ی پشت چهره اش باشم و حضورش را با همان آواز پر سکوت بخوانم و از پیوند به دریای زلال حقیقت به مستی و مدهوشی بی پایان غرق شوم تا همواره سرود زیبای مرغان - که حاکی از همه ی حرفهای دیروزش است - در ساحل قلبم گوش نوازی کند.

همچنین می توانید در باکس زیر دیدگاه های ارائه شده را ببینید و دیدگاه خود را نیز درج نمایید.

دورتر

مهرداد — Mon, 27 Sep 2010 22:23:12 GMT

ابتدای پاییز عرصه ی زیبایی از رویارویی هاست.

هنوز می توان سرسبزی را در لبخند درختان شنید و این حضوری است از بهار و هنوز در تقاطع ظهر با آفتاب، دم کردگی هوا، لجاجت تابستان را برای ماندگاری صدا می زند و عجولی برگ های پر ناز، در باختن رنگ و سرخ و زرد شدن و خش خش گریه هاشان از سرک کشیدن خزان می گوید و لرزه های حاصل از سوز باد غروب بر شانه های عادت کرده به گرمی تابستان، سرمای زمستان را یاد آور می شود.

چقدر چنین فضایی را برای اندیشیدن دوست دارم. غم پاییز را بی نهایت دوست دارم. پاییز همان فصل دوست داشتنی من است که سلولهای مرا در هم فشار می دهد و مرا وادار می کند به شنیدن ساعت ها خش خش، نمی دانم پاییز به چه اندازه حضور مرا دوست دارد اما من بی آن که فراموش کنم همه ساله با میلادم در مواجی دریایش غرق می شوم و این پاییز است که تازگی را هدیه ام می کند.

خزان معنای بودن را پدیدار می کند، چون همواره در آهنگش سرودی از رفتن ها به گوش می رسد.

در هم آغوشی با برگ های افتان پاییز است که می توان به لایه های مخفی شده و عمیق تر رو آورد.

پاییز انسان را سرگرم و سطحی و با هیاهوی پر غفلت بار نمی آورد.

در این خزان گونگی و لحظه ای که خورشید هم به رنگ برگ ها در آمده و به رسم خزان به آشیانه اش می خزد از پشت پرچین صدای دستهایش را می شنوم که چون شاخه های عریان رو به بی انتهایی، بالا و بالاتر رفته است و برای آتیه ی قلبش سرشاری از مهر بی خزان تمنا می کند...

همچنین می توانید در باکس زیر دیدگاه های ارائه شده را ببینید و دیدگاه خود را نیز درج نمایید.

سکون و سردی

مهرداد — Wed, 1 Sep 2010 16:38:00 GMT

هنوز توی باغ قدم می زدیم و بی شماری و شکوه میوه ها، می گفت در طعمی که با نگاهم از این میوه ها می چشم، حس بی ارزشی را لمس می کنم.

دلم می گوید که بی کرانی و شگفتی جاری در زیبایی این باغ ترازویی است برای اندازه ی من، می توانم لا به لای شاخه ها از ترانه ی پرنده های مست از باغ، صدای راه ارزشمندی را بشنوم، لطافت بهم خوردن بال هاشان در همگامی با صدای آشنای هم آغوشی برگ ها این نوید را به دلم می دهد که برای تجربه ی آن بلندای بی غایت باید از شاخه های ترس عبور کنم با کمک آن ایمنی مخفی شده در ذرات هوا که هر دم گرما بخش بال و زاینده ی صعود است.

آری شروع والایی از نقاط کور و خاموش و فراموش شده است.

قدر و ارزش را لا به لای درختان، شوریده وار می کاویدیم اما عجیب که همواره تصویر پیرمردی در گوشه های ذهنم عبور می کرد که آن لحظه اش را در دهانه ی تنگ چاهی تار فریاد می زد، ارزشی را می سرود که همه ی ذرات هستی گزیری از شنیدنش نداشتند جز گریز.

در عبورمان بارها برایم از همان حس بی ارزشی و تنفر و بی عاطفگی گفت اما ذرات باغ وجودش را خوب می شناسم به یقین ناب شدن، بی طاقت انتظار جستجوگری او را می کشد.

همچنین می توانید در باکس زیر دیدگاه های ارائه شده را ببینید و دیدگاه خود را نیز درج نمایید.

ورای نگاه

مهرداد — Fri, 20 Aug 2010 20:38:45 GMT

چه قدر اصرار کرد، چون متوجه پریدنم از خواب شده بود. اما شاید زبان من دچار ناگفتن شده بود مثل نابینایی آن کودک خواب های من.

وقتی که نمی دانی یک حس، یک دریچه ی درک هستی به رویت بسته است، مرهم غفلت روی زخم هایت را می پوشاند و درد نمی کشی و سوار بر قایق غفلت دور و دور تر می شوی اما وقتی که آلبوم ذهنت را ورق بزنی و حال آنکه خالی از تصویر باشد آنهم به خاطر نبودن چشم هایی که شیرینی دیدن یک تصویر را به تو هدیه کند، حتی شیرینی یک تصویر تلخ، چه حالی پیدا می کنی؟

در آن خواب آهنگ نبودن می کنی؟

یا سراسیمه و پریشان از خواب می پری؟

چه قدر عجیب و عمیق به اطرافش نگاه می کرد، انگار درکی خاص از اطرافش داشت، حس می کردم همه ی محیط و همه ی اشیاء تسلیم اراده ی او هستند و به سمتش هجوم می برند و نه از دریچه ی بسته ی چشم هایش که به طرز نامعلومی پا به هستی پر تمنایش می گذارند.

با اینکه یقین داشتم حداقل آن کودک نابینا را می بینم اما باز احساس نابینایی می کردم و نگاه هایش تبدیل به فریادی می شد که در ناشنوایی گوش هایم می پیچید که نکند در هستی راه درکی برای حقیقت باشد و من غافل از آنم.

خوابم نمی برد. نمی دانم شاید زمانی از این خواب بیدار شوم و آنگاه بتوانم بی پریشانی و غرق آرامی بخوابم.

همچنین می توانید در باکس زیر دیدگاه های ارائه شده را ببینید و دیدگاه خود را نیز درج نمایید.

فشار

مهرداد — Mon, 16 Aug 2010 03:06:22 GMT

حتی سوسوی یک ستاره را هم نمی توانستم ببینم، بی قراری مانعم بود برای انتخاب.

چه باید می کردم؟ آیا می شد صبر کرد؟ یا باید غرق تفکر، پی چاره ای می گشتم؟

در آن آبادی پر از ویرانی که رنگ یک آرام بخش حتی پیدا نمی شود و مسکّنی برای دردهایت نمی یابی و وجودت سخت تمنای نوشدارویی دارد، برای من اینگونه است که انگار صدای سنگینی را کوبنده بر جانت می بینم.

آری آنگاه که وجودت آراسته ی صورت نیایش و شوکت پرستش می شود در ذهنم می گذرد که چه پتک بی رحمی در خرابی های اعصابت فرود می آید و آزارش مهمان دل من . . .

راستی چه قدر در زینت آن کتاب و آن رنگ ماورایی زیبا و جاودانه ای . . .

اما همچنان پیکره ی ظلمت، غرور دیده هایم را زیر دستان تارش خرده می گیرد. یعنی دیده هایم موسی گونه نیست یا این وادی از حضور نور آتش پر فروغ خدای موسی خالی شده؟

تا بانگ مسیحای سحر چیزی نمانده و هنوز من رو به آتیه در تاریکی شش سوی اتاقم به دور از هیاهوی مردگان بیرون به دنبال خودم می گردم.

همچنین می توانید در باکس زیر دیدگاه های ارائه شده را ببینید و دیدگاه خود را نیز درج نمایید.

آمیخته ی جان

مهرداد — Sat, 14 Aug 2010 03:04:59 GMT

وقتی دلها در پس بازگشتی قهقرایی دچار و مقهور پیوندی از جنسی نا گسستنی می شوند، بی قرار تشنه ی شنیدن سرود هم نوایی . . .

بی قرار تشنه ی شنیدن سرود هم نوایی وجودش می شوی.

تک تک سلولهایت تمنای بودن قلبی می کند که با جانت سرشته و آمیخته است. می یابی که بودنت در گرو رقص آکنده از طرب وجود کیمیایی اوست، وجودی که بودن و نبودنش با بودن و نبودن من و تو متفاوت است، هستی او زایش است، او تراوش گر و تابنده است، در موج نگاهش آتیه لبریز از زیبایی، متبلور می شود.

آیا محکوم به نخواستن شده اید؟

چه گرهی بین ما و عناصر محبوب ماست؟

چرا تمامی نیروی جاذبه و حب وجودمان سوی سرشت و شادمانی اوست؟

امروز در سکوتم.

سکوتی از جنس فریاد بلند.

سکوتی برای نازنینی خاطر او.

سکوتی برای اینکه تشر باشد بر دلم، تا بداند خواستش نیز باید خواست او باشد.

اما در میانه ی این سکوت صدای سردم را بشنو که هردم در آتش دوریت می سوزم.

کاش تو نیز مانند آدمها دیدنی بودی و چشمانم می توانست غرق تماشایت شود.

کاش می شد مانند ترانه ای دلنشین شنیده شوی تا آنگاه با همه ی جان می نیوشیدمت.

کاش وجود دور و مثالیت نزدیک و نزدیکتر بود و می توانستم صدایت کنم، صدایی که رو به سوی آن کنی و تا دوردست ها در پی اش محو شویم.

گوش کن . . .

همچنین می توانید در باکس زیر دیدگاه های ارائه شده را ببینید و دیدگاه خود را نیز درج نمایید.