برای اینکه مطالب را بهتر ببیند نیاز است که فونت b koodak روی سیستم شما نصب باشد.

چرا انسان‌ها با دیدن شاخه‌های خشکیده‌ی آن درخت خرمالو به یاد خاموشی گوشه‌ی این اتاق می افتند؟

اما من هر زمان به گوشه‌ی این اتاق خزیده‌ام، اصلا به خرمالوهای در حال پخته‌شدن و رسیدن فکر نکرده‌ام.

کاش دست‌های توانای فاصله‌ها بی‌رمق می‌شد از به بار آوردن این همه وارونگی، یعنی خرمالو هم طعم بوییدن‌های مرا وارونه حس می‌کند؟ چرا من خرمالو را به جای خوردن، می بویم؟؟؟

شاید با مهمان شدن عصاره‌ی ناب بویش، شهد‌ِ شیرین‌ترین خرماهای‌ِ محبت و همینطور لطافت‌ِ بی‌نظیرترین آلوهایِ شوق به عرصه‌ی هستی‌ام سرازیر می‌شود.

کاش فاصله‌ی دبشی‌اش با کام، وارونگی فضای پر بارانِ اتاقم را تمنای قلبش نکند. شاید برای همین است که از آن شاخه‌های خشکیده حسِ ترس به زمین می افتد.

چه سخت است تاوان درکی دگرگونه را پس دادن...

کاش نبود فاصله‌ی دورِ آن شاخه‌ها از بارشِ بی حوصله‌ی باران در اتاق، تا می فهمید معنا و مفهومی از طعم آرامبخشی‌‌‌ِ یک بو را.

آنوقت شاید دیگر آن همه سرهای سرخ و خاموش را بر بلندای خشکیده‌ی خود به اتهام بالا نمی برد. 

همچنین می توانید در باکس زیر دیدگاه های ارائه شده را ببینید و دیدگاه خود را نیز درج نمایید.